گذر لوطي صالح

برادر حرکت

louti — Sun, 20 May 2007 12:22:18 GMT

خیلی وقت ها فکر می کنیم چون اطرافمان خوب است ( یا اینکه نمی توان آن را خوب کرد – دیگر خوب نمی شود ) دیگر نیازی ندارد که برای آن کار کنیم .

یا می گوییم آخر چه کاری از دست ما بر می آید.

اما اصل این است که اگر می فهمی باید کار کنی

یعنی اگر دردی را احساس می کنی باید در سدد رفع آن برآیی

اگر مشکلی را می بینی باید برای رفع آن تلاش کنی

این خاصیت انسانیت است

این حرکت بر گردن توست ، وظیفه توست که آن را انجام دهی

حتی اگر خیلی کوچک باشی

در مکتی ما کوچکی و بزرگی مطرح نیست

مهم این است که اگر می توانی کار کنی اینجا مهم فقط توانایی است

در توانایی ها هم گاهی قاصریم و گاهی ومقصر

نمی دانم چگونه فکر می کنی که می توانی به همین راحتی بنشینی ؛ مگر تو فقط برای خودت آفریده شده ای

بعضی ها آنقدر تنبل و تن پرور هستند که حرص آدم را در می آورند

از آنها بدتر کسانی هستند که تمام انرژی خود را صرف واهیات می کنند ( باز تنبل ها به آنها شرف دارند – لااقل رزق و روزی خدا را حرام نمی کنند )

برادرم ، اگر کمی چشم خود را باز کنی خواهی فهمید که کلی کار روی زمین مانده است و دستی نیست که آن را بردارد و تو هم که همچنان به خود مشغولی

می دانم تازه اگر هم الان به غیرتت بر خورده باشد بخواهی وارد صحنه شوی فوری بهانه می آوری که من که کار بلد نیستم.

چنان هم می گویی کار بلد نیستم انگار تمتم آنهایی که فعالند دکترای رشته خودشان را دارند .

تو هم می توانی با کمی تلاش یاد بگیری

کافی است تو هم روی پا بایستی و راه بیفتی

از تو حرکت از خدا برکت

تازه ما هم هستیم و کمکت می کنیم

گفتمان عمومی اعتقادات

louti — Tue, 26 Dec 2006 20:00:37 GMT

ديروز با يه عده از بچه هاي در راه خونه بوديم كه يكي از دوستان ( كه ما بهش مي گيم حاج آقا ) يه بحثي رو مطرح كرد كه بد ندونستم كه كمي از ايون بحث رو برا يشما هم مطرح كنم و نظر شما رو هم در مورد اين بحث بپرسم.

بحث اين طور شروع شد كه حاج آقا گفت من نمي دونم چرا ديگه مثل اوايل انقلاب مباحث اعتقادي به صورت مناظرات از رسانه هاي جمعي مطرح نمي شه .

ايشون حرف خودش رو اينطور كامل كرد كه : وقتي اين طور مسائل به صورت عمومي از طريق رسانه هاي جمعي مطرح مي شه اين مي تونه دليلي باشه تا ما جامعه مون رو به تفكر واداريم و يا اينكه بتونم به اين شكل برخي از شبهات رو تو اين جامعه تفرح زده حل بكنيم .

يه نگاه ديگه ايشون اين بود كه امروز راديو و تلوزيون ما به جاي اينكه رويكرد كليش هدايت انسان ها وآموزش انسانها به سمت زندگي هاي صحيح باشه بيشتر مبلغ لغويات و غافل كردن انسانهاست.

مثل متنور بيش از حد روي ورزش ، سريال هاي كم محتوا ، ترويج ثروت گرايي و تفرّح .

بين اين بحث بوديم كه امير حرف قشنگي زد و گفت كه شايد رويكرد كلي نظام اينه كه انسان ها غافل بمونند و كمتر فكر كنند ( اين حرف هم توي جاي خودش جاي بحث فراوون داره)

اما بحث توي اين موضوع ادامه پيدا كرد و تحت عنوان لزوم گفتمان‌هاي عمومي اعتقادات پيگيري شد حرف‌هاي من از اون جا شروع شد كه من مخالفت خودم رو با بيان شبهات توي رسانه اي جمعي ابراز كردم .

البته حرف حاج آقا اين بود كه هيچ چيز ديگه به اندازه مناظره توانايي ارتقاء سطح فكري مردم رو ندارد . من هم به علت خطر هايي كه در اين راستا وجود داره با اين بحث مخالف بودم اما اون چيزي كه همه ما توي اون جمع موافق اون بوديم لزوم گفتمان عمومي اعتقادات بود و هر كسي توي اون جمع براي رسيدن به اين منظور راهي رو پيش نهاد مي داد تا ما بتونيم در نهايت به جايي برسيم كه در لااقل در جوامع متفكري مثل دانشگاه ما مواجه با جولان دادن برخي از اعتقادات دگماتيسم بدون مبنا و پايه نباشيم .

نظر من اينه كه ما ابتدا بايد اجتماع متفكر خودمون رو به سمت كتاب خوندن و در مرحله دوم به سمت جهت دار خودندن هدايت كنيم و قبل از اين كه ما افراد رو داخل مغالتات و سياه نمايي هاي مباحث منحرف اعتقادي وارد كنيم بايد يك سري از آرايه هاي شناختي رو در اختيار اونها قرار بديم تا بتونند سره رو از ناسره تشخيص بدن و اين هم وظيفه متفكران و صاحبان انديشه صحيح در جامعه است . و بعد از اين انتظار تفكر صحيح و مثبت را از جامعه داشته باشيم.

از جنبه ديگر ما بايد جامعه را به سمت طالب بودن سوق دهيم نه اينكه مدام ما خوراك تهيه كنيم و به صورت ديم در جامعه پخش كنيم شايد كه يكي از اينها بگيرد . اين است كه رشد تفكر و ارتقاء عمومي سطح فكري در جامعه را تضمين مي كند و مسبب گفتمان هاي كوچك تا بزرگ اعتقادي ، اجتماعي مي گردد.

متفكران و دستندركاران ما نيز بايد بانكي بر اساس مطلوبات جامعه را ايجاد نموده و با تبليغات اولا بتوانند احساس كم بود و را در اجتماع القاء كرده و ثانيا مرجع قابل دسترسي براي طالبان به وجود بياورد.

بر صاحبان فكر و انديشه است تا با به كار بستن تمهيداتي اين حس طلب اجتماعي را به سمت اصول سوق دهند .

كه البته براي تمام مراحلي كه عرض شد راه حل هاي اجرايي وجود دارد كه در فرصت هاي ديگر مطرح خواهد شد.

چرا انسان

louti — Tue, 19 Dec 2006 05:39:23 GMT

امروز در فرهنگسراي خاوران جلسه نهج البلاغه بود و بحث روي بررسي كلماتي خطبه همام

در حال بررسي كلمات اول اين خطبه بوديم كه بحث خلق و خلقت و مخلوق گرايش پيدا كرد به سمت خلقت عالم هدف خلقت موجودات اين طور صحبتها

البته بچه ها حرف هاي زيادي در اين مورد داشتن و منابع خوبي رو جمع آوري كرده بودند كه خيلي هم توي مسير بحث كمكمون كرد

آخر هاي جلسه توي جمع بندي مباحث بوديم كه يكي از بچه ها پرسيد :

با اين همه دليلي كه براي خلقت عالم وجود داره ولي من هنوز قانع نشدم كه چرا خدا آدم رو آفريد؟

البته خوب راست هم مي گفت به يه نوعي اگه نگاه كنيم درست هم هست! كه چرا خدا آدم رو خلق مي كنه و بعد ازش اين همه انتظار داره در حالي كه مي فرمايند:"يخلق الخلق حين خلقهم غنيا عن طاعتهم"

بذاريد يكم در مورد عالم براتون بگم تا يكم با بحث آشنا بشيد بعد بريم سر جواب اين سوال

راستش رو بخواين نيت كردم اگه بتونم يه نگاه جديد از آدم رو براتون ارائه كنم (بگذريم)

همن طور كه مي دونيد تمام مخلوقات اين عالم خلق شد براي انسان و انسان هم به عنوان خليفةالله توي زمين منصوب شد تا بتونه به بهترين نحو از امكانات روي زمين استفاده كنه

از طرف ديگه تمام مخلوقات اين عالم براي خودشون هدفي رو دنبال مي كنند و به طور كلي تمام عالم به سمت رسيدن به كمال مطلق حركت ميكنند هر موجودي به اندازه ظرفيت و توان خودش

و در تمامم اوقات اين خداست كه كمال مطلقه ، پس تمام عالم در حركتي است به سمت خدا.

قبل از خلقت انسان موجودات حركتشون به نوعي بود كه به سمت كمال ذاتي خودشون سوق پيدا مي كردند .

اما فاصله اين كمال تا كمال مطلق الهي بسيار بود و از طرف ديگر نوع اين موجودات ظرفيت كمال بيش از اين رو نداشتند پس براي ادامه حركت اين عالم به سمت هدف نهايي خودش موجودي لازم بود تا توانايي رسيدن به اين هدف را دارا باشه يا اينكه قادر باشه تا جاي قابل ملاحظه اي به اين هدف نزديك بشه.

پس در حالي كه تمام موجودات كمال ذاتي خودشون رو دنبال مي كردند انساني پديداومد تا با بهرمند شدن از اين موجودات كامل ،‌ با توجه به توانايي ها و استعدادهاي خودش راهرو و راهبري بشه براي رسيدن و رسوندن عالم به كمال ، در اين بين هم خودش رو كامل مي كنه و هم موجوداتي رو كه از آنها استفاده كرده را به نوعي به اهداف غايي خودشون نزديك كرده.

انسان با توجه به برخي از صفاتي كه به لطف الهي در اختيار انسان قرار گرفته مثل خالق بودن و قادر بودن ( نسبي) مي تونه كمال ذاتي برخي از موجودات را ارتقاء يا تنزل بده و اونها رو در جايگاه هايي بالاتر و يا نازل تر از اونچه كه بايد باشند استفاده كنه.

مخلص كلام اينكه انسان معلمي خلق شده تا عالم و خود را به سمت كمال سوق دهد و اگر در اين ميان ، به اين سمت حركت كرد گامي را در جهت حركت غايت خلقت تمام موجودات تحت امر خود برداشته است و اگر چنين نكرد نه تنها خود را از اين مهم محروم داشته بلكه نقطه مكثي شده است در حركت اين عالم به سمت كمال و علاوه بر خود بر تمام مخلوقات تحت امر خود ظلم كرده است

جنگ نعمت بود

louti — Mon, 27 Nov 2006 08:26:30 GMT

امروز كه دوباره به عقب نگاه مي كنيم، مي بينيم ،‌ جنگي كه داريم با هزاران مهنت و سختي جنگي داريم با سالها خرابي و ويراني و دوره هايي عقب ماندگي .

جنگي كه سرمايه هاي يك ملت را برد و جوانان ما را گرفت

و خرابي هايي كه تا ساليان دراز نمي توان ابعاد مادي و معنوي آن را جبران كنيم

و باز مي گوييم جنگ براي نعمت بود

اين نعمت جنگ كجاست كه آن را نمي بينيم

بگذار كمي دقيق تر نگاه كنم .

در جنگ برخي رفتند و برخي ماندند.

من ميگويم هم آنان كه رفتند نعمت بودند و هم آنان كه ماندند .

آنان كه ماندند يادگاراني هستند از يك امتحان عظيم كه لااقل لحظه اي در صحنه بودند و امتحان خدا را تجربه كرده اند و سختي ها را ديدند ، جان بر كف گرفتند و نقدي از خويش براي هدف گذشتند.

جان را در مقابل صورت گرفتند و امروز تجربه اي دارند كه تو حتي براي يك بار هم نمي تواني آن را تجربه كني و اينانند انبوهي از تجربه ها كه چه جاهايي خدا را ديدند و لمس كردند و تويي كه بايد از آنان استفاده كني و راه رفتن را از آنان بياموزي و طي اين طريق را ياد بگيري كه براي از جان گذشتن چه چيز هايي را نياز داري و چگونه بايد با جان عمل كني و جانان را بچشي .

اما آنان كه رفتند

مگر نمي بيني كه چگونه جوانان ما به پاي اين سرو ان مي نشينند

چگونه از تنعم شهد شيرين شهادت ، آرزوي وصال مي كنند و با اميد به مقصد رسيدن ، راه را گم نمي كنند

چه زيبا جاي پاي آنان مي گذارند و قدمهاي انان را دنبال مي كنند

چه زيبا جبهه را خوب مي فهميدند و جنگ را در صحنه نو آغاز كرده‌اند.

آنان كه ماندند ، نيرويي هايي شدند براي جبهه هاي نو ، تا آنان كه جنگ را در عرصه عمل تجربه كردند دوباره در جنگي قدم گذارند و فتح و ضفر را نزديك گردانند .

جنگ براي ما مردان را از نامردان مشخص كرد و صحنه را روشن كرد كه چه كسي مرد اين ميدان است و چه كسي نه.

جنگ ملاكي شد براي ميزان مردانگي مردان ، كه چه كساني مرد ترند در عالم

و آنان كه مرد بودند آبديده شدند براي آينده تا در عرصه هاي نبرد كوتاه نيايند و صحنه را خالي نكنند.

جنگ اوج سختي را به ما نشان داد تا آنان كه اهل اين مسير نبودند از آن خارج شوند و آنان كه مي‌مانند مستحكم‌تر و صبورتر گردند

كه امتحان هاي سخت در راه است

جنگ دشمن را به ما نشان داد و راه را از بيراه براي ما مشخص كرد

جنگ برخي از مقصد ها را مشخص كرد و مقداري از هزينه هاي رسيدن به مقصد را به ما نشان داد و گذرگاه شهادت را براي ما باز كرد.

و امروز آن صحنه گذشت

برخي بر اين خيالند كه جنگ تمام شد و ديگر خان نعمت بسته شد

ديگر ملاك مردي ها و نا مردي ها رفت

جاي امتحان آزمايش گذشت

ديگر نه صحنه ايست و نه جهادي

و ديگر فرصت رشد يافتن و جهش كردن گذشت

اما آنان كه درست نگاه مي كنند و خوب تر مي بينندمي گويند:

جنگ نعمت هست

نه‌تنها جنگ تمام نشده است كه اين جهاد هيچ گاه تمام نخواهد شد

تا دشمن هست ، مبارزه هست

بگذار بگويم آن هنگام كه جنگ و دفاع بود هم برخي كنار نشستند و نگاه كردند و ببين كه اينان اكنون چه دارند و تو چه داري

باز نشسته اي تا شرح نبرد گويم

آنكه نبرد را نمي بيند خوب خود را به خواب زده است

بخواب عزيزم ، بخواب

دنيا اين گونه نخواهد ماند

بدان كه اگر آرام نشستي و حركتي نكردي ني گويم از ظالماني اما مطمئن باش به خود ظلم كرده اي

چون روزي خواهد رسيد كه

جاء الحق و زهق الباطل ، ان الباطل كان زهوقا

و تو آن روز در حقيان نخواهي بود كه چه سخت است

فرقت بيني و بين احبائك و اوليائك

و جمعت بيني و بين اهل بلائك

پايان نبرد آنجاست كه باطلي نماند

جنگ هست با تمام ملاك ها ، نعمت ها ، گذر ها و گذر گاه ها كه هر دم شهيدي مي طلبد و شهادتي مي دهد و چه پيروزند آنان كهع از جان و مال و اولاد و آبروي خويش در اين راه خرج مي كنند

و چه خوش معامله اي مي كنند

و علي عند ربهم يرزقون

ما و وب نويسي!!!

louti — Sat, 04 Nov 2006 19:58:10 GMT

هنوز چند وقتي بيشتر نيست كه من هم تو وب نويس ها خودم رو جا كردم اما توي همين چند وقته به وب هايي كه سر زدم و فرصت مطالعه اونها رو پيدا كردم منو وا داشت تا براي پيشنهاد يه نگاه تازه (يا شايد يادآوري يه مسير قديمي ) به دوستام توي عرصه وب چند خطي رو توي اين زمينه بنويسم.

اين صفحه افكار نگار زمينه خوبيه تا آدمها با هر رويكرد و نگاهي كه دوست دارن خودشون رو مطرح كنند و در اكثر موارد اون چيزي رو كه در عمق وجودشون از يك انسان كامل (به تعبير خودشون ) فرض مي كنند رو براي مخاطب هاشون به نمايش بذارن .

در اصل اين صفحه به ما امكان ميده تا اون چه رو كه در محيط واقعي يا با شخصيت حقيقي خودمون نمي تونيم ( حالا به هر دليلي ) اون رو به نمايش بذاريم ، نشون بديم . پرتره‌اي بسازيم از آرمانها و آرمانخواهي‌هامون و قدمي برداريم براي ملموس تر كردن اونها.

ما ميتونيم توي اين صفحه سدها و افق هاي محدود اجتماعي رو بشكنيم و فراتر از قوانين دست و پاگير و رابطه هاي محدود اين جهان ، دنيايي رو ترسيم كنيم كه دوستش داريم.

انساني رو بيافرينيم كه مي تونيم اوج انسانيت رو توي اون ببينيم .

در اصل ما ملاك‌ها و مصداق‌هاي وجودي خودمون و فراز و نشيب هاي فكري مون رو توي يك جامعه متفكر و نويسنده مطرح مي كنيم و شخصيت هاي مجازيمون رو توي انتخاب و آزمايش ميذاريم و با طرح افكار و اعتقادات و غيرت هامون ، هم قطاري‌يامون رو حول يه محور جمع مي كنيم.

كه اگه اين طوري شد تازه يه قدم اومديم جلو براي تشكيل يك خانواده كه مي تونن توي غم و شادي هاي هم شريك باشن و براي حل مشكلات و شبهه هاي به وجود اومده توي آرمان مشتركشون به هم كمك كنن.

و خلاصه علاج همديگه باشن.

البته اين يه طرف ماجراست

يه جنبه ماجرا مي تونه اين باشه كه وب زمينه‌اي‌يه براي دفاع ، دفاع سرد در ميان جنگ هاي گرم.

دفاع از اون چه كه خودمون رو از طرف اون مورد هجوم مي بينيم

تلاشي‌يه براي آزادي تز بند اون چيزهايي كه جلوي حركت سريع اوج طلبانه ما رو ميگيرن

وب عرصه‌اي‌يه كه بتونيم نظريات و آرمانهاي خودمون رو براي جامعه و جهاني بهتر در ميون بذاريم و آستيني بالا بزنيم براي حل مشكاتن خودمون.

اين جا مثل صفحه اي مي مونه كه هر كسي هر چي كه بخواد مي تونه توش بنويسه

گاهي خط خطي يه بچه است كه داره خودكار دست گرفتن ياد مي گيره

گاهي نقاشي يك كودكه كه تا دو روز بيشتر اعتبار نداره

گاهي تكليف مدرسه است كه براي استاد نوشته مي شه

گاهي مشقه كه به گفته ديگران تحرير مي شه

گاهي حلٌه كه براي جواب مسئله ها مي ياد

گاهي وقتا دل ناه هاي دخترونست كه براي تسكين احساسات نوشته مي شه

گاهي هم سوگ‌نامه‌هاي غريبونه است كه براي جلب حس هم دردي نوگاشته مي شه

بعضي اوقات تدبر هاي آگاهانست كه براي فهموندن تو دل صفحه جا مي گير ه

گاهي هم سياه مشق يك فكره كه براي سرو سامون دادن خودش يه جايي رو پيدا مي‌كنه

و هزاران موقعيت ديگه

( همه رو مي تونم بگم ولي مي ترسم به بعضي ها بر بخوره)

اما مهم اينه كه اينجا و اين كارها چه هدفي رو دنبال مي كنه ؟

اين كاغذ براي پروازه

مي شه ازش موشك ساخت و خودشو پروند

مي شه توش نوشت و فكر ها رو اوج داد .

هدف چيه؟

هر وب نويس چه سودي رو از وفتي كه پشت اين دستگاه مي ذاره مي بره؟

اصلا براي كسي تا به حال سوال شده كه چطوري مي تونه به بهترين نحو از اين زمينه استفاده كنه؟

و امروز من و تو به عنوان كسايي كه دستي در كيبورد داريم چه وظيفه هي گردنمونه؟

واقعا رسالت يك وب نويس چيه ؟

به كجا مي خوايم برسيم؟

چرا بند موقعيت ها مونديم و صفحانت به اين با ارزشي رو براي چاق سلامتي هامون اسراف مي كنيم؟

چرا به جاي اشك هاي فراغ يه استراتژي هاي وصال فكر نمي كنيم؟

چرا به جاي مشق روايت ، به تحليل و فهم و الگو هي عمل به روايت نمي پردازيم؟

چرا چرخ زمان مان را به حال مي خوانيم و آن را از آينده مي رهانيم ؟

چرا جنس مشق دلمان را از احساس و درخواست ، با طلبو تلاش عوض نمي كنيم ؟

لذت عمل

louti — Sun, 29 Oct 2006 18:28:35 GMT

اين را براي آن مي نويسم كه بتواني در كارهايت اوج لذت را ببري

هركس به اندازه خود توشه بر مي دارد

اما آنكه قصد داري عملي را انجام دهي و دوست داري كه كارت با لذت باشد

پس بدان كه هر عملي را بايد از سه ناحيه كنترل كني

قلب نفس جسم

براي آنكه بتواني لذت را در عمل خود درك كني بايد ريشه آن را در درون خود پيدا كني پس در درونت قوطه ور شو ، هر چه عميق تر بروي نتيجه بهتري خواهي گرفت

از عمق شروع كن

از قلبت

بايد ابتدا كارت را دوست بداري بايد آن را بخواهي بايد عطش نبود آن را در درونت احساس كني و بايد در مورد آن از قلب طلب كني ( همبنطوري سرت رو ننداز پايين و شروع كن)

اول نگاه كن چقدر علاقه داري

سعي كن نسبت به عملت محبت پيدا كني

زيبايي هايش را براي خودت فرض كن

لذت هايي را كه ممكن است به دست بياوري مزه مزه كن

از غير اين عمل دل بكن تمام محبتت را خرج عمل كن

اين كار را از همه بيشتر دوست داري

فبل عمل بايد با نفس كار كني

چشمانت را ببند

جزء به جزء عملت را براي خودت مرور كن (‌ به نتيجه فكر نكن )

سعي كن بهترين كار ممكنه را انجام دهي

آرام بنشين و فقط لمس كن ، حركت نكن ؛ فقط مرور كن كه چه مي خواهي بكني

تمام حواست را جمع كن

لذت هاي ممكنه را براي خودت خيال كن

تمام جزئيات را انجام بده

كم و كسري هايت را برطرف كن

تمام جوانب كارت را بسنج و تا انتهاي كارت برو

حالا نوبت عمل است

تمام لوازم كارت را فراهم كن همان گونه كه فرض كردي

شروع كن

از قلبت دستور بگير و باجسمت عمل كن

حالا مي تواني لذت بردن را تجربه كني

امتحان كن

شرح شب آخر

louti — Sun, 22 Oct 2006 20:52:32 GMT

اگر مي خواهي سرسري بخواني نخوان (متن محتاج خواننده نيست)

نمي خواستم اين گونه بنويسم

اما براي برخي لازم مي دانم كه بدانند كه چه دارند و چه ندارند

هر آغازي را پاياني است و چون دعوت مي گردي بايد با آمدن خود را براي رفتن نيز آماده كني

اينجا محل ماندن نيست و تو نيز براي ماندن نيامده اي

آمده اي تا نقدي از خستگي راه ، تن آسوده كني و دوباره توشه اي برداري

نقدي خود را تيمار كني و بر آن بينديشي كه خار پاي تو از پاپوش توست يا از پاي تو ( كه اينجا پاپوش كنده اي و تويي و ميزبان تو )

كه اگر خار از برون است بر دفاع از خود تمهيدي بينديشي و اگر از درون – تا درون خانه امني – بر علاج آن فكري كني.

كه راهي سخت در راه است

آمدي تا لحظه اي بر خويش بماني و جدا از خيل ياران و دشمنان خود را براي راه بسنجي كه برادر چند مرده حلاجي

آمدي تا كاستي هاي خود را جبران كني و از خوان بي دريغ نعمت آنچه در ظرفيت و توان خويش داري برداري

آمدي تا در اين سرا كوله بار عصيان و طغيان و غفلت و جهل سال خويش را بگذاري و و تهفه و آذوقه اي براي راه پيش يرداري

خوش آمدي

چه زيبا دعوت شدي

چه زبيا بي خويش بر اين سرا وارد شدي

چه خوش است كه با دستي كه با دستي پر از خار و خاشاك و تباهي ها و واهيات آمده اي و با رزق و روزي و غفران و نعمات مي روي

چه زيبا بزمي داري و چه نيك ميزباني

بدون آنكه نگاهت كند راهت داد ، دست و نگاه دشمن را بر تو بست تا آسوده بماني

و ماهي خود را بهتر بشناسي و

خود را بر خود محك بزني

و خوان نعمت بر تو گشود تا آنچه مي خواهي و نياز داري برداري

و چه حيف كه بيرون خانه ظرفت را تميز نكردي تا درون بزم به انبار كردن مشغول باشي تا شستشو و رفت و روب

كاش ظرف عقل و قلبت را بزرگتر آورده بودي تا آنچه در حد توست برداري

كاش بدنت را آماده مرده بودي تا به جاي جزع و فزع عجز ، لذت مسكن در اين سراي صبر را تجربه مي كردي

كاش پره هاي گوش و زبانت را دريده بودي تا تو نيز نقدي با صاحب خانه خلوتي مي كردي و گفت و شنودي داشتي

و كاش.....

و چه حيف كه نتوانستي

و امشب شب آخر

ميزبان بر سر سفره ايستاده و نگاه مي كند

مي خواهد سفره راجمع كند

نگاه مي كند كه چقدر كم برداشته اي و چقدر از رزق تو مانده است

پس مي يند كه كوله ات كوچك است و فرصت نكردي ظرف بزرگ تري برداري

كمي صبر مي كند دوباره بار عام مي دهد نكند دست خالي بروي

مي گويد هرچه ظرف داري بياور تا پر كنم

- تو ظرف داري اما آلوده ،‌نتوانستي همه را پاك كني

ظرف چشمت را ، ظرف ذلت را ، ظرف زبانت را ، ظرف بدنت را ، ظرف قلبت را ،‌ظرف نفست را ،‌ ظرف وجودت را ، ظرف...........

نتوانستي پاك كني

امشب بار عام داده است

مي گويد به اندازه تمام بخشيدن هايم در اين ماه امشب مي بخشم

امشب هركه بيايد پاك مي كنم و هرچه بخواهد مي دهم

و تويي و امشب كه بتواني توشه كامل سال بداري

خير سالت را بخواهي و به اندازه وسعت قلبت طلب كني

بهتر است به اندازه كرم صاحب خانه بخواهي

به آينده ات فكر كن ، چه مي خواهي ، چه نيازي داري ، به ظرف هايت فكر كن ، چقدر خالي داري

راستي يادم رفت بگويم

اگر باهوش باشي كليد خانه را هم طلب مي كني تا اگر در راه ماندي باز گردي

اگر خوب فهميده باشي حكمت را طلب مي كني تا در راه نماني

اگر خوب دانسته باشي نور را طلب مي كني تا در ظلمت گرفتار نگردي

اگر خوب گرفته باشي معرفت را طلب مي كني تا در راه بي دل نماني

و در آخر همراه مي خواهي تا در اين تنگ راه تنها نماني

و مي خواهي و مي خواهي و مي خواهي

تا صبح

به كم قانع نشو بي احترامي به كريم است

می گوید رسالت چیست ؟ گفتم .....

louti — Tue, 17 Oct 2006 21:15:13 GMT

باز هم كسي بهانه اي شد تا از شهيد و شهادت بنويسم

اين بار نه از فرهنگ شهادت بلكه اين بار از رسالت ماندن مي نويسم

روحانی گفت كه كسي مي گويد: آنان كه بعد از حسين (ع) ماندند يا كار حسيني كردند يا كار زينبي { و تذكر داد كه اگر زينب نبود؟؟؟؟؟؟ } و اضافه كرد كه آنان كه زينبي نيستند همانا در تبار يزيديانند.

من نيز از همين جا شروع مي كنم

ما نيز عاشورايي داشتيم و كربلاهايي و از خيلمان كثرتي حسيني رفتند و قلتي ماندند تا رسالت ماندن را اداء كنند - باز گويند ماجراي رشادت و دليري را و باز آفرينند لحظه هاي ايثار و هواي شهادت را .

كمي از دل تنگي هاي خود گفتند كمي از همرزمان خود

كمي از حال خود گفتند كمي از هم سنگر هاي خود

و اندكي در خود رسالتي ديدند كه بايد مي گفتند آنچه را ديده بودند و نبايد خاموش بماند شمعي را كه همرزمانشان – شايد دوستانشان ، شايد آنان كه دوستشان دارند – افروختند با خون خود و ياران.

غافل از آنكه خصلت شمع رفتن است تمام شدن و نور است كه ماندني است

غافل از آنكه شمع اگر شمع شد آمد كه بسوزد و روشن نگاه دارد راه را و مسير را . براي آنكه تو راه را پيدا كني و خود را به مقام شمع بودن برساني و خود شعله ور شوي و نور دهي

خصلت شمع ايثار است و عمل

شمع مي سوزد تا نور بماند

حال نمي دانم تو طالب شمعي يا طالب نور

اگر طالب نوري خود را به شمع برسان ( تا خود شمع گردي) ( شمع مريد نمي خواهد ، شمع اهل عجب و ريا و سياست نيست كه با به به و چه چه راضي گردد شمع هادي نور است اگر نور شدي از او بگو )

خودت را آماده سوختن كن

آستينت را بالا بزن ، ‌سرت را پايين بينداز ، از خودت شروع كن

بايد از وجودت مايه بگذاري ، فداكاري كن ، ( اگر از خودت نگذشتي حتي نامي از شمع را نياور كه او را بد نام نكني)

بسوز تا ديگران بهره برند و به شمع بودن فكر كن

نگاه كن كه هرچه بيشتر مي سوزي كوچكتر مي گردي

اين خصلت اين راه است ( اگر به بزرگي و منيت فكر مي كني اينجا نيا)

حواست باشد تو حامي شمع نيستي ،‌ شمع خدايي دارد كه هر چه نور است از اوست پس به بهانه حفظ شمع خود را به او نچسبان ، و به هوش باش كه تا هنگامي كه نور شمع از خالق اوست نه خاموش خواهد شد و نه از ياد خواهد رفت

حال اگر به نور مي انديشي ، اگر دلت امروز واقعا به حال شمع مي تپد ، و اگر مي خواهي شمع را در زمانت بيدار نگاه داري بايد شمع گردي و بسوزي

بسوزي و بسوزي و بسوزي

تا راه از چاه گم نشود ، مقصد نزديك گردد ، و راهيان بعد آنان تا مقصد هادي يابند

اين است رسالت ما بعد آنان

...................................................................

اما گفتي زينب

( اين را كم كسي مي فهمد )

زينب مرد زمانه بود و فرياد زمان . كه آن روز بايد داد مي زد و منبر مي رفت

واين بود آن رسالتي كه زينب راي آن پرورش يافت

اگر مي خواهي زينبي باشي فرياد زمانه باش نه فرياد زمين

فرياد زمين از جنس جماد است و هر جامدي فاني

فرياد زمانه از جنس روح است و اين روح است كه در جهان و زمان جاري است

دم زدن از شهيد فريادي است از نوع زمين كه آن را بعدي است و حدي ،‌ و اثرش محدود به بعد و حد

واگر شهيد را با ناي زمانه فرياد زدي روح شهادت را جاري كردي

و راهي نداري جز آنكه شهيد زمانه گردي تا فرهنگ شهادت زنده بماند

مو يه كردن و گريستن كار پيران است و زنان

تو مكتبت نگاه كن از بهشت آدم كه از آن رانده شد تا قتلگاه قانا ( از اولين صحنه رويارو رويي حق و باطل تا آخرين نشانه هاي روشن آن) تمام اين عرصه ها را عبرتي كن براي زمانه خويش

نگاه كن كه بهترين ها چگونه در زمان خود عمل كردند و تو چكاره اي در اين زمان

لوطي !!! نگاه كردن به عقب

براي درست تر ديدن مسير است

براي ديدن ياران و ياوران و هم رزمان

براي نيرو گرفتن و عزت يافتن و اراده پيدا كردن

براي فهميدن قیمت این مسیر و میزان و خرج کالای آن كه بداني چه بايد خرج كني و چه بايد نگاه داري

براي اين است كه بفهمي اين راه را با چه بايد رفت

عزيزم كربلا رفتن خون مي خواهد

می گن فرهنگ شهادت.........

louti — Thu, 12 Oct 2006 09:36:18 GMT

به بهانه خواندن يكي از همين وبلاگ‌ها كه گاها در موردشهدا مي‌نويسند

البته براي خودش هم كامنت گذاشتم

بگذريم

خيلي وقت است كه در جامعه فرهنگي اين كلان شهر قدم بر مي‌دارم و بسيار شنيده‌ام از فرهنگ شهادت و بسيار جواب داده‌ام و بسيار پرسيده‌ام.

امروز هم مي‌خواهم هم بپرسم و هم جواب بدهم.

راستي فرهنگ شهادت يعني چه؟ ما در پشت اين جمله چه هدفي را دنبال مي كنيم ؟ و از تكرار اين جمله كه مدام آن را متذكر مي شويم چه مي خواهيم ؟

" بعد از شهدا ما چه كرده ايم؟"

دنبال جواب مي گردم ؟ دنبال كسي كه بتواند واقعا جوابم را پاسخ بگويد ؟

بايد كمي بهتر نگاه كنم تا بتوانم جوابم را از داخل همين جامعه پيدا كنم بالاخره حتما كساني هستند كه بعد از شهدا كار كرده باشند همه كه بيكار ننشسته اند.

اما هرچه كه نگاه مي‌كنم تنها "نام " شهيد را مي‌بينم " خاطره " و "حماسه "را.

فهميدم ما بعد از شهدا چه كرده ايم

بعد از شهدا ما آمديم به ياد آنان خيابان و اتوبان و بزرگراه و لاين هوايي و خطوط دريايي و ............( هر جاده مراوداتي ديگر را كه مي توان پيدا كرد) ساختيم و نام آنان را روي آنان گذاشتيم.

ما بعد از شهدا وب نويس شديم و براي آنكه بعد از شهدا بيكار نشده باشيم از آنان نوشتيم.

ما بعد از شهدا عكس آنان را قاب كرديم و در هر جايي كه مي توانستيم از آنان استفاده كرديم – روي طاقچه ، روي ديوار خالي خانه مان ، سر در خانه مان (براي ....) ، روي ديوارهاي خالي شهرمان ، روي بك‌گرانت گوشي همراهمان ، روي جلد گوشي‌مان ، روي جلد كتاب‌ها و مجلات ، روي بنر ها و تبليغات شهري ، روي تي‌شرت هايمان ، و هرجايي كه خالي مي‌ديديم و احساس كرديم كه مي تواند اين پيام را برساند كه " بهد از شهدا ما چه كرده ايم " -

ما بعد از شهدا همه نويسنده شديم و شروع كرديم خاطرات آنان را نوشتن و قدمي را در تكميل ادبيات دفاع مقدس و جغرافياي جنگ تحميلي برداشتيم ( بماند كه موفق بوديم يا نه و بماند كه اي كار وظيفه ......)

ما بعد از شهدا برخي را الگو قرار داديم و مثل آنان زندگي كرديم . ( مثل آنان لباس پوشيديم و حتي خواستيم در مبارزاتمان هم "مثال" آنان عمل كنيم – نه مثل استراتژي آنان – { اگر عمر اجازه داد در مورد استراتژي شهادت هم خواهم نوشت} و امروز بدون آنكه به زمانه نگاه كنيم خواستيم مثل آنان باشيم و ........... )

ما بعد از شهدا برخي را لوح كرديم و از آنان تابويي دست نيافتني ساختيم.

ما بعد از شهدا در كنار آرامش زندگي‌مان دم از شهادت زديم و گاهي هم براي رسيدن به آن گريستيم و بدون آنكه حتي خاري را در پاي تحمل كنيم از آرمان آنان دم زديم – نمي‌دانم كه معرفتي را در مورد آن يافته بوديم يا نه – يا آنكه وظيه‌اي را در قبال خودمان فرض كرديم يا نه –

(در اين مورد كه چشمم آب نمي‌خورد چون وضع جامعه را جور ديگر مي‌بينم )

آري برادرم ما بعد از شهدا اصل اول شهادت يعني از خود گذشتگي و ايثار را فراموش كرديم

ما بعد از شهدا .............................

بگذريم ني خواستم اين طوري بنويسم

مي خواهم بگويم كه ما بعد از شهدا كار خاصي نكرديم ، هرچه كرديم براي دل خودمان بوده است ، بگذار بهتر بگويم ما براي اينكه كمي خودمان را آرام كنيم و به عشق اينكه رنگ بوي شهادت بگيريم كار كرديم تا شايد لايق اين گرديم كه با چكيدن قطره خوني مقرب در گاه شويم.

من فكر مي‌كنيم ما فراموش كرده‌ايم كه شهادت صرفا يك نوع رنگ يا بو نيست كه هركس بتواند خود را به آن شكل در آورد.

هيچ از خود پرسيده‌ايم كه شهدا به كجا مي‌رفتند كه در بين راه لايق قرب شدند

ازخود پرسيده‌ايم كه شهدا تا كجاي راه را رفتند و از كجا اين مسير خالي ( يا كم سرباز ) ماند

از خود پرسيده‌ايم كه وظيفه يك شهيد در اين زمانه و امروز چيست؟

هيچ پرسيده اي كه راه شهدا تا كجا آمد و تو امروز در كدام نقطه از اين راه واقع شده‌اي و به كدام جهت حركت مي‌كني ( برادرم كل زندگيت را مي گويم نه آن مقعي را كه در بهشت زهرا قدم مي‌زني)

نمي گويم از شهادت و آنان كه بال باز كردند و پريدند نگوييم مي گويم هر دم زدني عمل كردني مي خواهد

ما بايد با بوي شهادت مست گرديم تا تا بتوانبم راه پر فراز و نشيب تكليف را بپيماييم

من مي‌گوييم يك روز تكليف رفتن بودن و از خرخي چيزها گذشتن و امروز به علت تغيير صحنه تكليف ماندن است و از برخي چيزها گذشتن (و در خيلي جهات از همان چيزها )

بايد تكليف را بداني و به آن عمل كني

ديروز امام جلودار بود و امروز آقا

(اينها را نوشتم براي اينكه متذكر شوم مواظب باشيم دوباره در دايره كلمات گير نكنيم)

چون می کذرد دریاب....

louti — Sun, 08 Oct 2006 19:10:18 GMT

حواست باشد جهان گردان است و و زمين متحركي است مقصد دار و زمانه محركي است براي انسان هدف‌دار و آنان كه به مفصد مي انديشند غافل نمي‌گردند.

حواست باشد اين زمان است كه مي گذرد و اين تويي كه هر روز و هر ساعت و هر ثانيه سرمايه خود را خرج ميكني

مي‌داني به كجا مي‌روي و چه مي خواهي و به كدامين مقصد ره مي پويي؟

بدان كه مقصد دور است و تعلل كردن ماندن در راه .

اينجا مهم به مقصد رسيدن است ، هرچه تعلل كني مقصد را ديرتر خواهي يافت و گاهي به خيلي از مقاصد نخواهي رسيد. پس اگر مردي و غيرتمند خود را تلف مكن .

بكوش ، گاهي زمانها آنگاهي موثرند كه تو بتواني در انتهاي راه از امتحان موفق خارج گردي واگر نه ؛ نه امتحان را موفق گزرانده‌اي نه وقتي را كه صرف رسيدن به آن كرده اي را مفيد صرف كرده اي و تا اينجا عمرت ، سرمايه ات و هستي‌ات رفت و زمان است كه گذشت و تو يك گام عقب مانده اي شايد گامي ديگر!!!

و نگاه كن كه ديگران در حركتند و مي روند .

تمام تلاشت را بكن تا نماني كه كه ماندن غافل شدن است

غافل شدن خستگي مي آورد

خستگي توان حركت را از تو مي‌گيرد

و تو آن نمي شوي كه بايد.

پس مانده‌اي!!!