می نویسم نه برای این که کسی بخواند، نه برای این که کسی تشویقم کند، نه برای این که کسی برایم نظر بگذارد، بی هیچ بهانه ای می نویسم، برای خودم می نویسم، برای دل خودم می نویسم؛ می نویسم چون دوست دارم که بنویسم، می نویسم چون فکر می کنم که باید بنویسم مهم نیست که خوب می نویسم یا بد مهم این است که باید بنویسم، مهم نیست که از چه می نویسم مهم این است که می نویسم و همین کافی است؛ همین که خدا می بیند که می نویسم برایم کافی است، همین که خدا نوشته هایم را می بیند برایم کافی است شاید نظری ندهد اما برای نوشته های بی بهانه ی بی مخاطبی چون نوشته های من همین که می بیند کافی است!!!